Wiele czynników spowodowało pojawienie się edukacji terapeutycznej pacjenta (ETP)

• wzrastająca ilość pacjentów dotkniętych chorobami chronicznymi w krajach rozwiniętych
• strategia zabiegów właściwych dla chorób chroniczych, różniących się od chorób intensywnych (celem nie jest szybkie wyzdrowienie, lecz utrzymanie zadawalającego i długotrwałego stanu zdrowia unikając komplikacji choroby i polepszając jakość życia)
• ogólnie słabe przestrzeganie zaleceń leczenia w trakcie chorób chronicznych
• wola osobistego zaangażowania pacjentów w wyborze strategii terapeutycznych i zajmowaniu się ich chorobą
• wola zaangażowania członków ekipy medycznej, będącej często w trudności wobec choroby chronicznej

Edukacja terapeutyczna pacjenta wykazała swoją skuteczność w wielu chorobach chronicznych (astma, cukrzyca, choroby układu krążenia, atopowe zapalenie skóry).

Jest ona elementem dynamiki jakości objęcia leczeniem pacjentów i pozwala motywować ekipy wokół projektu wieloprofesjonalnego.

ETP w dermatologii

Liczne choroby chroniczne o dużej reperkusji na jakość życia objawiają się zmianami na skórze (atopowe zapalenia skóry, łuszczyce, genodermatozy, zapalenie skóry dłoni, itd...).
Ich wpływ na postrzeganie siebie i na jakość życia pacjentów dotkniętych nimi jest uznany.
Choroby te wymagają męczących i powtarzających się zabiegów miejscowych wymagających od pacjenta i jego otoczenia specyficznych kompetencji oraz zaangażowania psychologicznego i materialnego.
Aby pomóc ekipom medycznym we wprowadzeniu ETP, jest więc niezbędne zaproponowanie przewodnika specyficznego dla chorób dermatologicznych.